Chodzi o stworzenie warunków do lepszego myślenia, silniejszego dialogu i autentycznego uczestnictwa w procesie.
Tak właśnie rozumiem rolę facylitatora - bo nie zawsze osoba prowadząca warsztat powinna być tą, która wie najlepiej, ma gotowe rozwiązania i prowadzi grupę do z góry określonego wniosku.
Jej zadaniem jest raczej stworzenie takiej przestrzeni, w której uczestnicy mogą zatrzymać się przy ważnym temacie, spojrzeć na niego z różnych perspektyw, usłyszeć siebie nawzajem i znaleźć własne odpowiedzi.
I właśnie dlatego tak bardzo lubię LEGO® SERIOUS PLAY®.
W tej metodzie nie zaczynamy od dyskusji, w której kilka osób mówi, a reszta słucha, ani od próby jak najszybszego dojścia do wspólnego stanowiska. Najpierw budujemy własne modele, a potem opowiadamy o tym, co właściwie zbudowaliśmy i jakie znaczenie mają dla nas poszczególne elementy.
Dzięki temu rozmowa zaczyna się trochę inaczej.
Nie pytamy tylko: „Co o tym myślisz?”, ale możemy zapytać: „Co oznacza ten element?”, „Dlaczego właśnie tutaj go umieściłeś?”, „Co by się zmieniło, gdyby go zabrakło?”.
I nagle okazuje się, że model, który powstał z kilku klocków, może stać się początkiem rozmowy o rzeczach, które trudno byłoby nazwać podczas zwykłego spotkania.
Nie chodzi zresztą o to, żeby wszyscy zaczęli myśleć tak samo.
Chodzi o to, żeby mogli naprawdę usłyszeć różne perspektywy, lepiej zrozumieć temat, z którym przyszli i wspólnie zdecydować, co chcą z tym zrobić.
To właśnie najbardziej cenię w facylitacji: nie muszę mieć wszystkich odpowiedzi. Mogę za to pomóc stworzyć warunki, w których grupa ma szansę znaleźć swoje.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo dziękuję za wizytę i komentarz.